ความตกลงระหว่างประเทศไทยกับต่างประเทศเพื่อการเว้นการเก็บ ภาษีซ้อนเปรียบเทียบ / กฤตศิลป์ กนกนาก = A comparative study of agreement between Thailand and foreign countries for the avoidance of double taxation / Gritasin Kanolnark
และผลจากมาตรการทางกฎหมายดังกล่าวนี้จะยังผลให้เป็นมูลเหตุจูงใจในการชักจูงการลงทุนและเทคโนโลยีจากต่างประเทศให้เข้ามาประกอบกิจการในประเทศไทยให้มากยิ่งขึ้นต่อไปด้วย ในการดำเนินการค้นคว้านี้ ได้ศึกษาถึงเนื้อหาสาระและความแตกต่างของความตกลงเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่ประเทศไทยได้ทำไว้กับต่างประเทศทั้ง ๙ ประเทศ อันได้แก่ ประเทศสวีเดน ประเทศญี่ปุ่น ประเทศนอร์เวย์ ประเทศเดนมาร์ค สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมัน สาธารณรัฐฝรั่งเศส สาธารณรัฐสิงคโปร์ ราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์ และสาธารณรัฐเกาหลี โดยเปรียบเทียบให้เห็นถึงหลักเกณฑ์และข้อแตกต่างของความตกลงดังกล่าวข้างต้นแล้วนั้น รวมทั้ง Model Double Taxation Convention on Income and on Capital ขององค์การเพื่อการประสานงานและพัฒนาทางเศรษฐกิจ (Organization for Economic Co-operation and Development หรือ “OECD”) และ Manual for the Negotiation of Bilateral Tax Treaties Between Developed and Countries ของสภาเศรษฐกิจและสังคมแห่งสหประชาชาติ (department of International Economic and Social Affairs,United Nations หรือ “UN” ) ซึ่งในการวิจัยนั้นใช้วิธีค้นคว้าและรวบรวมข้อมูลแบบการค้นคว้าจากเอกสาร (Documentary Research) ส่วนการศึกษานั้นใช้วิธีพรรณนาและวิเคราะห์ (Descriptive and Analytical Method) จากการที่ได้วิเคราะห์ข้อบทต่างๆ ในความตกลงเพื่อการเว้นการเก็บภาษีซ้อนที่ประเทศไทยทำกับประเทศต่างๆ มาแล้วนั้น จะเห็นได้ว่า โดยทั่วไปแล้วความตกลงทุกฉบับมีแนวทางคล้ายคลึงกับร่างความตกลงฉนับ “OECD” ซึ่งเป็นแบบอย่างที่ร่างขึ้นมาโดยกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้ว และให้ความสำคัญในการจัดการจัดเก็บภาษีในประเทศถิ่นที่อยู่เป็นหลัก ดังนั้น เมื่อพิจารณาตามร่างความตกลงฉบับ “UN” ซึ่งร่างขึ้นในเวลาต่อมาโดยผู้เชี่ยวชาญจากกลุ่มประเทศที่พัฒนาแล้วและประเทศที่กำลังพัฒนา โดยได้ตระหนักถึงปัญหาของประเทศที่กำลังพัฒนาในฐานะประเทศแหล่งเงินได้ ทำให้ข้อบทต่างๆ ในร่างความตกลงฉบับ “UN” มีลักษณะที่เน้นสิทธิในการจัดเก็บภาษีของประเทศแหล่งเงินได้ด้วยเช่นกันใช้ประโยชน์จากข้อบทต่างๆ ตามแบบอย่างที่ร่างขึ้นโดย “UN” ในหลายๆประการนั้น
Whereas various countries allocate tax burdens based upon different rules, including residence requirements, nationality of taxpayers, or source of income, some incomes are taxed twice or three times from one country to the other, pursuant to collections of tax hased upon different methods. In order to reduce the burden of double taxation, agreements for the avoidance of double taxation are made between certain countries. The primary purpose of such agreements is to improve the situation by reducing paying of double taxes on the same income. Furthermore, the developing countries also use such agreements to convince foreign investors to invest their capital and technologies in developing such nations into developed countries. At present , Thailand, as a developing country, has now engaged into such agreement with 9 other countries. Therefore, details and also problems which arisen or may be arisen in the future in regard to such agreements, should be studied in order to procure proper legal strategies which can prevent Thailand from the disadvantages of tax collection and to procure guidelines of type of agreements to be engaged with any other countries in the future. The result of such legal strategies will motivate an increased number of investment and technology from abroad into Thailand in future.
This thesis focuses the principles and dissimilarities of the agreements for the avoidance of double taxation between Thailand and Sweden, Japan, Norway, Denmark, the Republic of Germany, the republic of France, Singapore, the Netherlands, and the Republic of Korea. It also refers to the Model Double Taxation Convention on Income and on Capital, of the Organization for Economic Co-operation and development, widely know by the name of “OECD”, and also relies upon the Manual for the Negotiation of Bilateral Tax Treaties between Developed and Developing Countries, issued by the Department of International Economic and Social Affairs, of the United Nations. Documentary research and descriptive and analytical methods are utilized herein. The agreements previously made are similar to the OECD draft which focuses on the “residence” rule for tax jurisdiction. However, the United nations draft which is written by experts from developed and developing countries, acknowledges problems of developing countries in their role as sources of income, and thus the United Nations draft focuses on the “source” rule for tax jurisdiction. Thailands, as a developing country, and as a source of income, ought to gain the benefit of the United Nations draft, especially in the matter defining of “permanent establishments,” by enlarging this term for collecting profit tax from foreign enterprises to the greatest extent possible. Nevertheless, al other impacts should be taken into consideration. The outcome of these agreements are investment promotion, amiable foreign relationships, and minimized tax evasion. On the part of Tax Sparing strategy, it does not mean that the absence of such strategy will put Thailand at a disadvantage with other countries. In fact, Tax sparing strategy is necessary specifically for elimination of double taxation by way of a tax credit method. Tax Sparing strategy is not necessary for elimination of double taxation by way of the exemption method. Considering whether or not having a tax Sparing strategy in tax agreements must be done on conjunction with the provisions of the Investment Promotion
